Stutt í brosið
Þegar búið er að vera í fjallinu allan daginn, þá er gott að slaka á í heita pottinum hjá afa og ömmu. Þessi mynd var tekin við það tækifæri, en ástæðan fyrir brosinu er að ég hélt á Sólveigu Emblu og þá heyrðist "æææææ, óóóóóóó, íííííííí" og börnin brostu sínu breiðasta. Þetta er eitthvað sem allir ljósmyndarar ættu að gera, þ.e. að vera alltaf með lítið barn við höndina þegar þeir taka myndir af öðrum.
N.
Ps. Fyrir ykkur sunnlendinga, þá merkið það að "hafa verið í fjallinu" það sama og hafa verið á skíðum í Hlíðarfjalli. Þá getur verið gott og jafnvel nauðsynlegt að vera í loðstakk.

Nú getur Grandavegurinn farið að snúa sér að því að hugsa um eitthvað annað en körfubolta, enda löngu kominn tími til.



Þessar þrjár þéttholda gæsir eiga heima hérna og eru því óumflýjanlega hluti af lífríki Grandavegarins.
Flensan kom í heimsókn til okkar. Hitti Ólaf Þorra á miðvikudaginn og Signýju á fimmtudaginn.
Fyrir Óla var hún með háan hita, ofskynjanir og skítakvef meðferðis, en Signý fékk bara háan hita og skítakvef.
Flensan hitti ekki Þórdísi fyrr en seinnipart laugardags og átti þá eftir eitthvað lítið af gjöfum þannig að Þórdís fékk bara kvef. Við flensan hittumst hins vegar ekki fyrr en á sunnudagskvöldinu og þá var hún búin að byrgja sig upp aftur og gaf mér hita og skítakvef.
Nonni er búinn að ná að forðast þennann óboðna gest og hefur engar gjafir þegið af honum.
